จะทำอะไรกับใครที่ไหน

ก็ไม่เคยโทรไปหา

ตั้งแต่เราได้กันมา

ชาเย็นและเย็นชา

ติดเพื่อนมันพัลวัน

จะกลับบ้านก็ดึกดื่น

จะเลิกออกตอนกลางคืน

ขอโทษที่ไม่คำนึง

ไม่เคยนึกถึงว่าใครคอย

จะกลับไปดูละคร

กับเธอและเลิกเป็นเพลย์บอย

ที่ละเลยและเมินเฉย

จะยกโทษให้ได้ไหม

ที่ปล่อยทิ้งเธอซังกะตาย

อยู่ในห้องคนเดียว

ดึกดื่นกลับมาก็เจอข้าวต้มและไข่ไก่

ขอบใจที่เธอยังทน

จะตอบแทนด้วยสิ่งหนึ่ง

ในกล่องแดงๆ ที่ซื้อมาใหม่

ให้นิ้วนางข้างซ้ายเธอ

เหนื่อยใจในการกระทำ

เพราะฉันมันดีแต่เกเรสร้างแต่ปัญหา

จนใครๆ ก็นินทาว่าเธอยังไหวอยู่ได้ยังไง

ก็ปาดน้ำตาและให้อภัย

ไม่เคยจะแคร์และไม่เคยสนใจ

เลวบรรลัย เธอยังไม่เคยจะทิ้งกันไป

นัดที่บ้านเอาไว้ แล้วฉันจะเข้าไปหา

จะแต่งหรือว่าตาย ก็ให้มันวัดไปเลย

ขี้เมาคนนี้ ที่แม่เธอไล่

ถ้าสึกมาแล้ว จะให้แต่งกันไหมเล่า

ไม่ว่าร้ายแค่ไหนก็รัก

แม้ในสุดท้ายจะโดนหลอก

ตั้งแต่วันที่แรกเจอ

เจ็บแล้วจำเป็นคน

เจ็บแล้วทนเป็นคนที่รักเธอ

พร่ำเพ้อน้ำเน่า และคิดว่าเธอคงใจง่าย

แต่ลึกๆ เธอหนักแน่น

เข้มแข็งแม้แต่ชีวิตก็ให้ได้

และไม่เคยคิดว่าชีวิตจะต้องมีภรรยา

ภาระหน้าที่คงถาโถมมาไม่หยุด

แต่ฉันพร้อมจะแบกรับ

ไม่ได้สรรเสริญให้เธอเป็นเทวดา

แต่ทุกสิ่งที่เธอเป็น ฉันได้เห็นมากับตา